ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(366 /365 -272 ق)، محدث. وى از مشایخ و زاهدان و محدثان بنام نیشابور و نیاى ابوعبدالرحمان سُلّمى بود و با ابوعثمان حیرى و جنید معاصر و هم صحبت بود. در نیشابور از ابراهیم بن ابى‏طالب و ابومسلم كَجّى و محمد بن ابراهیم پوشنجى و عبداللَّه بن احمد بن حنبل و على بن جنید رازى حدیث شنید. نوه‏اش، ابوعبدالرحمان سُلّمى، و ابوعبداللَّه حاكم و ابونصر صفّار و بسیارى دیگر از وى روایت كرده‏اند. ابن‏جوزى وى را در حدیث مورد اعتماد و ثقه مى‏داند. او را مسند خراسان مى‏خواندند. وى در مكه درگذشت. از آثارش: «جزء»، در حدیث.